"ราคาน้ำมัน"ต้องดูป่าทั้งป่า(จบ)

คอลัมน์ เมืองไทย25น.
ทวี มีเงิน

ปกติ วันเสาร์สบายๆ จะหาเรื่องสนุกๆ เกี่ยวกับเศรษฐกิจธุรกิจมาเล่าสู่กันฟัง แต่สามสี่วันที่ผ่านมาเขียนถึงเรื่องน้ำมันซึ่งเป็นหนึ่งในไฮไลต์ของนโยบาย รัฐบาลและกำลังฮอตต่อเนื่องมาหลายตอน วันเสาร์นี้จึงขออนุญาตเขียนถึงเรื่องนี้ต่อ

เมื่อวานเขียนถึงข้องสงสัยของชาวบ้านในความไม่ชอบมาพากลในธุรกิจน้ำมัน ทั้งราคาน้ำมันขายปลีกกับราคาในตลาดโลกและการอ้างอิงราคาหน้าโรงกลั่น สิงคโปร์ที่ไม่โปร่งใสและไม่เป็นธรรมกับผู้ใช้

วันนี้จะขออนุญาตเสนอแนะจากความรู้ที่มีจำกัด

สำหรับ เรื่อง"ความโปร่งใส"รัฐบาลจะต้องเปิดเผยตัวเลขราคา ต้นทุนที่แท้จริงและกำไรแต่ละขั้นตอนของธุรกิจน้ำมันตั้งแต่นำเข้า กระบวนการกลั่นจนถึงขายปลีกที่หน้าสถานีบริการ ประกาศรายวันเหมือน"ราคาหั่งเช้ง"ที่รายงานความเคลื่อนไหวราคาพืชผลการเกษตร ผักผลไม้ให้ชาวไร่ชาวสวนได้รับรู้

อาจจะตั้งหน่วยงานอิสระขึ้นมาดูแล ติดตาม รวบบรวมข้อมูลแล้วประกาศให้ประชาชนรับทราบ ทำกันอย่างโปร่งใสไม่มีการลักไก่ จะเป็นธรรมผู้บริโภคอย่างมากที่ผ่านมาคนเขาสงสัย ทำไมบริษัทน้ำมันถึงมีกำไรแต่ละปีเป็นหมื่นล้าน นอกจากผูกขาดแล้วยังค้ากำไรเกินควรหรือไม่

ประเด็นต่อมา ต้องเลิกอ้างอิงราคาหน้าโรงกลั่นสิงคโปร์ แล้วใช้"ราคาท้องถิ่น"ในประเทศไทยแทน อย่างที่บอกน้ำมันทุกบาร์เรลที่นำเข้ามาจำหน่ายในประเทศ กลั่นโดยโรงกลั่นในประเทศทั้งสิ้น ไม่มีน้ำมันที่เอาไปกลั่นที่โรงกลั่นที่สิงคโปร์แม้แต่บาร์เรลเดียว จึงสงสัยทำไมจึงต้องอ้างอิง

หากจะถามว่ามีประเทศไหนที่ ประกาศ"ราคาท้องถิ่น" ตัวอย่างอยู่ไม่ไกล้ไม่ไกล ที่"มาเลเซีย"นี่เอง ทั้งๆที่อยู่ใกล้กันแต่รัฐบาลมาเลย์ไม่เคยใช้ราคาอ้างอิงสิงคโปร์เหมือนบ้าน เรา

การใช้ราคาอ้างอิงหน้าโรงกลั่นสิงคโปร์จะเป็นประโยชน์กับผู้ค้าที่ส่งออก น้ำมันไปตลาดต่างประเทศเท่านั้น แต่ประชาชนกลับเสียประโยชน์เพราะใช้น้ำมันแพงกว่าความเป็นจริง

00ฉะนั้นการแก้ปัญหาราคาน้ำมันไม่ใช่แค่การงดเก็บเงินเข้ากองทุนน้ำมันเท่า นั้นแต่ต้องดูกันทั้งระบบ ทั้งโครงสร้าง เพื่อความรอบคอบและชอบธรรม